Jak napisać opowiadanie?

Początek

W Wigilię, tuż po kolacji, zasnąłem nad „Opowieścią wigilijną”, którą mieliśmy przeczytać na polski. Obudził mnie przenikliwy chłód i zapach dymu. Stałem w ciasnym kantorze w Londynie. Za oknem gęsta mgła połykała latarnie, a w kominku tlił się jeden marny węgielek.

Rozwinięcie

Przy biurku siedział chudy starzec o ostrym nosie i zaciśniętych ustach. Od razu go poznałem: Ebenezer Scrooge. W kącie jego pomocnik, Bob Cratchit, grzał dłonie nad świecą, bo szef żałował mu węgla. Scrooge warknął: „Kim jesteś? Jeśli przyszedłeś po datek, to nic z tego!”. Odpowiedziałem: „Nie chcę pieniędzy. Proszę tylko o trochę węgla dla Boba”. Pomyślałem: „Przecież wiem, co go dziś czeka. Czy mogę mu jakoś pomóc?” Przypomniało mi się, jak rok temu nie chciałem pożyczyć bratu nowej gry, choć leżała nieużywana.

Rozwinięcie

Wieczorem poszedłem za Scrooge’em do jego ponurego domu. Nagle, gdy siedział przy kominku, rozległ się brzęk łańcuchów i w pokoju pojawił się duch Jakuba Marleya, jego zmarłego wspólnika. Duch spojrzał prosto na mnie i powiedział: „Ty też możesz wybrać, jakim człowiekiem zostaniesz”. Scrooge zbladł. Ja pomyślałem o bracie i o tym, jak potraktowałem go rok wcześniej.

Zakończenie

W tej samej chwili obudziłem się we własnym łóżku, z książką na kołdrze. Rano pierwszy raz sam zaproponowałem bratu swoją grę, a on patrzył na mnie jak na ducha. Wiem już, że warto było przenieść się do świata Dickensa: dopiero tam zobaczyłem, jak łatwo zamienić się w Scrooge’a i jak niewiele trzeba, żeby tego uniknąć.